Let op: De bunker is slecht toegankelijk. Voor toegang moeten deelnemers in staat zijn om door een venster te kruipen dat ca. 80 cm boven het maaiveld uitsteekt. De oorspronkelijke toegang is namelijk dichtgemetseld en de bunker moet betreden worden via de “nooduitgang”. Mensen die slecht ter been zijn en mensen in een rolstoel kunnen hierdoor, tot onze spijt(!) de bunker niet betreden.
Deze bunker is de enige die uit de Tweede Wereldoorlog nog in Leiden staat en daarom een gemeentelijk monument. Veel mensen weten niet eens dat hier een bunker staat omdat het goed gecamoufleerd is door overwoekerende planten en een gemetselde omkleding die het op een huis moet doen lijken.
Vanaf 1942 bouwde de Duitse bezetter langs de Europese kust de zogeheten Atlantikwall, een linie met artillerie, bunkers, mijnenvelden etc. om een geallieerde landing tegen te kunnen houden. Om de bunkers met elkaar te laten communiceren legden de Duitsers een apart telefoonnet aan. Deze bunker, typenummer R616 Großschaltstelle (groot schakelpunt), was hierin een knooppunt en schakelstation.
De bunker is goed beschermd met drie meter dikke muren en heeft daarom verschillende pogingen tot sloop overleefd. De oorspronkelijke hoofdingang is dichtgemetseld en de bunker kan nu alleen via de kabelruimte en een kruipvenster (de nooduitgang) worden betreden. De apparatuur is er al lang uitgehaald, maar er zijn nog originele elementen, waaronder alle pantserdeuren, verfwerk en delen van de luchtzuivering. De bunker was gebouwd naast een militair hospitaal (gesloopt 1951) en vlak bij de Morspoortkazerne waar in WO2 Duitse troepen verbleven. Behalve verbindingsapparatuur huisvestte de bunker ook een kabelherstelploeg van zes soldaten.
