Deze wandelroute leidt door het Staelduinse Bos dat tijdens de oorlog een belangrijke rol speelde. In mei 1940 als slagveld, daarna als locatie van het Duitse hoofdkwartier van de Festung Hoek van Holland. Na de oorlog gebruikte de Koninklijke Marine het bunkercomplex als munitiedepot.
In de oostzijde van het Staelduinse Bos vestigde de Duitse bezetter het hoofdkwartier van de Festung. In een ringvorm werden zeventien grote betonnen bunkers gebouwd. Ze dienden voor het onderbrengen van manschappen en munitie, maar er was ook een grote commandobunker en een hospitaal. Daarnaast waren er bakstenen proviandbunkers, een wasgebouw en een grote aula voor vrijetijdsbesteding. De bouwwerken waren beschilderd met gekleurde camouflagepatronen en overdekt met grote netten. Na de oorlog nam de Koninklijke Marine de bunkers in gebruik als munitiedepot. Borden met opschrift ‘Gevaar Radioactieve Stoffen’ leidde tot het gerucht dat er kernkoppen waren opgeslagen. In de jaren 80 werd het bos overgedragen aan het Zuid-Hollands Landschap. De ingangspoort met wachthuisje bij de parkeerplaats aan de Staelduinlaan herinnert nog aan de aanwezigheid van het Nederlandse leger. Enkele bouwwerken zijn afgebroken, maar de meeste zijn behouden en nu afgesloten, omdat ze deel uitmaken van een vleermuisreservaat. De beschermde zoogdiertjes overwinteren in het milde en vochtige bunkerklimaat en zijn gebaat bij rust. Je kunt vanaf de wandelpaden wel de buitenkant van de enorme met mos begroeide betonnen kolossen zien. In de winter het beste zonder blad aan de bomen, maar in de zomer is het juist mooi te zien hoe de bunkers volledig opgaan in de natuur.
