Rond de Kop van Goeree liggen de Noordzee en het Grevelingenmeer. In de dijken en duinen bouwden de Duitsers in de oorlog een keten van stellingen om een geallieerde aanval vanaf het water af te slaan. Op slechts enkele plekken zijn hiervan nog overblijfselen te zien.
Via het strand, waar ooit honderden versperringen stonden, loop je met zicht op de vuurtoren de polder in, richting een nepvliegveld om Britse piloten te misleiden. Hiermee leidde de Luftwaffe de aandacht af van het echte vliegveld bij Rotterdam Waalhaven.
Je loopt verder richting het Grevelingenmeer en ziet soms de betonnen palen van strandversperringen die na de oorlog zijn hergebruikt als afrastering. De Grevelingen stond in de oorlog in open verbinding met de zee en de oevers van deze voormalige zeearm waren daarom kwetsbaar voor geallieerde landingen. De Duitse stellingen langs de dijken aan de oostzijde van het eiland moesten dit verhinderen.
In de Preekhilpolder loop je langs een infanteriestelling waarvan alle bouwwerken in of tegen de dijk zijn gebouwd. Vlakbij stortte een Amerikaanse bommenwerper neer. Een herdenkingspaneel vertelt het verhaal van de acht bemanningsleden die een maand voor de bevrijding sneuvelden. De route eindigt bij een bijzonder bunkercomplex op een hoge duinrug dat destijds op een afgelegen kleine landtong lag. De Duitsers noemden de Atlantikwall eens ‘Perlenschnur aus Stahlbeton’, refererend naar de bunkerstellingen die als een aaneengeregen snoer langs de kuststrook lagen. Dit bunkercomplex is een mooi voorbeeld van een erfgoedparel die ons herinnert aan de Tweede Wereldoorlog.
