De Wellingtonbarrière (1814-1830) als basis voor de Stelling van de Monden van de Maas en het Haringvliet
Tussen 1814 en 1830 worden de Zuidelijke Nederlanden voorzien van een geduchte grensverdediging, de Wellingtonbarrière. Tweeëntwintig versterkte plaatsen bestaande uit forten en vestingen moeten het jonge Verenigd Koninkrijk der Nederlanden en Europa beveiligen tegen een nieuwe Franse agressie. In deze periode worden veel nieuwe ontwikkelingen en concepten in de vestingbouw en de bewapening uitgedacht en toegepast. Als tussen 1830 en 1839 de Zuidelijke Nederlanden zich afscheuren van het Koninkrijk, komen alle versterkingen van de Wellingonbarrière (behalve Maastricht) in handen van België.
In hoeverre hebben de ideeën en concepten met betrekking tot de verdediging de latere Nederlandse landsverdediging na 1839 beïnvloed en de latere Stelling van de Monden der Maas en van het Haringvliet? In deze lezing zal militair-historicus Dennis van Nieuwenhuijzen hier dieper op in gaan.
Dennis van Nieuwenhuijzen is militair-historicus en betrokken bij verschillende Nederlandse en internationale kennisinstituten op het gebied van (militair) erfgoed, zoals UNESCO, ICOMOS-ICOFORT en verschillende militaire onderwijsinstituten. Zijn specialisatie ligt op de politieke en militaire strategieën van de 19
e
en begin 20
e
eeuw.
Verder geeft hij lezingen en draagt hij bij aan documentaires. Hij is initiatiefnemer en inhoudelijk projectleider van een Belgisch stedenproject wat zich richt op de publiekswerking van de overblijfselen van de Wellingtonbarrière.
